مركز كل آمار در فلسطين اشغالی در گزارش سالانه خود كه سال گذشته منتشر شد، «شيعيان رسمی» در اسرائيل را نزديك به 600 نفر اعلام كرد، اما اين عدد را قابل اطمينان ندانست.

غيردقيق بودن اين آمار از اين روست كه شيعيانی در اسرائيل وجود دارند كه به اين مذهب گرويده‌اند و به صورت سری مراسم دينی خود را برگزار و به گونه‌ای عمل می‌كنند كه كار شناسايی آنان برای اسرائيلی‌ها مشكل باشد؛ زيرا در صورت شناسايی شدن توسط اسرائيلی‌ها، كار برای آنان مشكل خواهد شد، لذا تعداد شيعيان در سرزمين‌های اشغالی بسيار بيش از اين عدد است. پايگاه اطلاع‌رسانی كانال هفت يمن در صفحه‌ای كه توسط عرب‌های ساكن اسرائيل اداره می‌شود، با استناد به منابع امنيتی مطلع، شمار شيعيان اسرائيل را ده برابر تعداد اعلام شده توسط مركز آمار اسرائيلی؛ يعنی نزديك به 6000 نفر اعلام كرد كه اين رقم با گرايش صدها نفر از عرب‌های اسرائيل به تشيع به 10 هزار نفر هم می‌رسد. اين افراد به دليل نااميدی از اصلاح اوضاع موجود و نيز بحران‌های سياسی و اجتماعی كه عرب‌ها با آن روبرو هستند، راه‌حل شيعی را راهی برای گريز از اين بحران می‌بينند. جالب اين جاست كه اين آمار موجب نگرانی اسرائيلی‌ها شده است؛ زيرا وجود اين مذهب در اسرائيل و نفوذ آن خود به تنهايی بحران و مشكل بسيار بزرگی به شمار می‌آيد و به معنای پيروزی چند تئوری ضد اسرائيلی است. يكی از اين نظريه‌ها، تئوری صدور انقلاب شيعی ايران به خارج از مرزهای خود است كه يكی از اصول انقلاب اسلامی در تهران است و تهران موفق شده است كه در قلب كشور دشمنش (اسرائيل) به اين مهم دست يابد. همچنين بايد پيروزی فكری و استراتژيك حزب‌الله بر اسرائيل و موفقيت اين حزب در جذب افراد جديد به اين مذهب را نيز به شمار آورد كه به يمن پيروزی نظامی اخيرش به دست آمد. در اين گزارش هم چنين آمده است، كه عرب‌های اسرائيلی كه به اين مذهب گرايش دارند از زمان برپايی حكومت در سال 1948، فعاليت‌های دينی خاصی را به هدف جذب افراد بيشتری به اين مذهب دنبال می‌كنند. اين مسأله باعث نگرانی‌های ويژه‌ای شده است. اين پژوهش از گزارش دو ماه پيش «مائير دغان» رئيس دستگاه امنيتی اسرائيل، موساد به نخست‌وزير اسرائيل «ايهود اولمرت» پرده برداشت. در اين گزارش مائير دغان به اولمرت خبر داد كه شماری از پيروان جنبش اسلامی در اسرائيل به رهبری شيخ رائد صلاح در شمال و شيخ ابراهيم مرمور در جنوب به مذهب تشيع گرويده‌اند و در مناطق عربی نظير كفركنا، الناصره، شفاعمرو، الجليل، المثلث، يافا، مجدالكرم و النقيب منتشر شده‌اند و گردهم‌آيی‌های «سری» شيعيان را به صورت دوره‌ای برگزار می‌كنند. همچنين روشن شد كه رابطه رژيم صهيونيستی و مذهب تشيع به گذشته دوری باز می‌شود و شيعيان از ديرباز در سرزمين تاريخی فلسطين و پاره‌ای از مناطق شمالی در مرزهای كنونی لبنان و سوريه زندگی می‌كردند و شماری از اين مناطق شاهد اتفاقات دينی و تاريخی متعلق به شيعيان بوده است كه كفرمندا و كفركنا يا حتی شفا عمرو و مجدالكرم كه در حال حاضر در فلسطين اشغالی قرار دارند از آن جمله‌اند. شيعيان پيش از برپايی اسرائيل در اين منطقه می‌زيستند. تعدادی از اين شيعيان مجبور به خروج از فلسطين اشغالی شدند كه بخش بزرگی از آن‌ها به عراق رفتند و بقيه به سوريه و برخی به كشورهای خليج و مصر پناه بردند. به‌تازگی سخن از شيعيان در مصر بالا گرفته است. اين گزارش روشن می‌سازد كه شمار زيادی از شيعيان مصر از عرب‌های فلسطينی‌الاصل هستند كه به دليل فشارها و سياست‌های نظامی سازمان‌های مسلح يهودی مجبور به ترك سرزمين خود شده‌اند. ده‌ها فلسطينی كه در مناطقی مانند بالماح و هاغاناه ساكن بودند و به مذاهب مختلف گرايش داشتند، از سرزمين خود گريختند و در جهان پراكنده شدند. نام برخی از شخصيت‌های شيعی فلسطينی كه از اولين پيروان اين مذهب بودند. در اين گزارش ذكر شده است، كه شيخ عبدالرافع محاجنه و شيخ لوی داود و شيخ محمد زحالقه از مهم‌ترين پرچم‌داران مذهب تشيع بودند، كه از آن دفاع كردند. روشن است كه تعدادی از گروه‌های ساده شيعی مانند «فرزندان عبدالرافع» در پاره‌ای از مناطق عربی اسرائيل به شكل رسمی فعاليت می‌كنند و حتی مانند ديگر گروه‌های دينی يهودی يا مسيحی كه در اسرائيل پراكنده‌اند از حكومت، كمك مالی دريافت می‌كنند. به طور مثال گروه «فرزندان عبدالرافع» در ژوئيه گذشته از حكومت اسرائيل خواست كه به شيعيان فلسطين اشغالی اجازه دهد كه به زيارت اماكن مقدسه در عراق مانند نجف و كربلا يا اماكن مقدس ديگر در ايران، مانند قم بروند، اما حكومت و دستگاه امنيتی به‌شدت اين درخواست را رد كردند. اين مسأله همچنان در دادگاه ويژه‌ای در حال بررسی است، اما اخيرا به دليل سفر برخی از اعضای عرب كنيسه به سوريه و لبنان، قانونی در اسرائيل به تصويب رسيد كه در آن اسرائيلی‌ها اجازه سفر به كشورهايی مانند ايران كه به‌صراحت دشمنی خود را با اسرائيل اعلام می‌كنند و مايل به پاك كردن آن از نقشه جهان هستند را ندارند. در كنار انجمن «فرزندان عبدالرافع»، انجمن ديگری با نام «شيعيان حقيقی» در منطقه المثلث‌العربيه در اسرائيل به شكلی سری به فعاليت مشغول است و به همين دليل توجه بسياری از رسانه‌های گروهی اسرائيلی را به خود جلب كرده است. اين توجه زمانی فزونی يافت كه اين انجمن بيانيه‌ای صادر كرد كه در آن خواستار اعلان رسمی شيعه به عنوان يك اقليت دينی كه در عرصه سياسی رژيم صهيونيستی تاثيرگذار است، شد. در اين بيانيه آمده است: به هيچ وجه نبايد سياست را با دين آميخت و يادآور می‌شود كه امريكايی‌ها به شيعيان عراق كمك بسياری كردند و به عنوان نمونه آن‌ها را به حكومت رساندند و در موارد زيادی به آن‌ها ياری رساندند. با توجه به اين‌كه هيچ متن شيعی وجود ندارد كه دشمنی با يهوديان يا دشمنی با غرب يا ايالات متحده را تشويق كند، حكومت اسرائيل به عنوان يك «حكومت آزاد» بايد پيروان اين مذهب را به رسميت بشناسد و هويت شيعی آن‌ها را در كارت شناسايی آن‌ها ذكر كند.