حمزة بن عبدالمطلب، عموی پيامبر گرامی اسلام بود، دو سال پيش از ولادت رسول خدا(صلی الله عليه وآله) ديده ‏به جهان گشود. در ميان جوانان قريش در دلاوری و بزرگواری برجسته و در آزادانديشی، آزادمنشی وستم‏ستيزی سرآمد بود. سلحشوری و توان رزمی وی همزمان با آغاز دوره جوانی نمودار شد.

به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) آن آزادمرد، حتی پيش از پذيرش اسلام، از رسول خدا در برابر آزارهای مشركان‏حمايت می‏كرد. گرويدن وی به اسلام موجب سربلندی دين خدا شد، زيرا پس از آن مسلمانان از انزوا بيرون آمدند و قريش با درك پشتيبانی توانا و استوار حمزه از پيامبر اكرم(صلی الله عليه وآله) از آزارهای خود كاستند و رفتارشان با رسول خدا و مسلمانان‏ ملايم‌تر شد. حمزه(عليه السلام) همراه ديگر مسلمانان به مدينه هجرت كرد و خدمات ارزنده‏ای بويژه درامور نظامی ارائه داد. هفت ماه پس از هجرت، پيامبر(ص) نخستين‏ گروه گشتی رزمی را به فرماندهی حضرت حمزه (عليه السلام)، اعزام نمودند. گرچه اين‏رويارويی بدون درگيری پايان يافت ولی نشانه‏ای از اقتدار سپاه اندك اسلام دربرابر كاروان بزرگ مشركان بود. رسول گرامی اسلام در ربيع‏الاول سال دوم هجرت غزوه «ابواء» را تدارك ديد و درجمادی‏الاولی غزوه «ذات العشيره‏» را به قصد تعقيب كاروان قريش سازماندهی كرد. در اين دو غزوه نيز پرچمدار سپاه اسلام، حضرت حمزه بود. آن رزمنده نستوه در جنگ بدر حضوری درخشنده داشت. اين نبرد با امدادهای الهی ودلاوری‏های بی‏مانند اميرمومنان علی (عليه السلام) و سلحشوری حمزه، با پيروزی قاطع سپاه اسلام‏ به پايان رسيد. در اين پيكار تنی چند از سران كفر به دست توانای حمزه به هلاكت ‏رسيده يا به اسارت درآمدند. سيدالشهدا حمزة ‏بن ‏عبدالمطلب در غزوه بنی قينقاع پرچمدار سپاه اسلام بود. يهوديان بنی‏ قينقاع ‏نخستين گروه يهود بودند كه با اسلام اعلام جنگ نمودند. سپاه اسلام قلعه آنها رامحاصره كرد. آنگاه رسول خدا(صلی الله عليه وآله) آنان را از مدينه تبعيد نمود و اموالشان را مصادره كرد. يك سال پس از جنگ بدر، غزوه احد با هدف مقابله با مشركانی كه برای انتقام‏گيری‏ از مسلمانان و جبران شكست‏ بدر به سمت مدينه آمده بودند آغاز گرديد. حمزه و برخی ديگر از مسلمانان سلحشور، معتقد به جنگ برون‏ شهری بودند، حمزه به رسول خدا عرض كرد: سوگند به آن كه قرآن را بر تو فرستاد امروز دست‏ به غذا نخواهم برد، مگرآنكه بيرون مدينه با شمشير خود بر دشمن بتازم! حضرت حمزه (عليه السلام) از معدود قهرمانانی‏ بود كه در جنگ، نشان بر خود می‏نهاد و بدين وسيله خود را به دوست و دشمن معرفی‏ می‏كرد. او نمونه‏ای از شجاعت و دليری در ميدان نبرد بود، خود را به اعماق صفوف‏ دشمن می‏رساند و با دشمن درگير می‏شد، از قدرت بازوی برجسته‏ای بهره‌مند بود. در احد با دو شمشير پيش رسول خدا می‏جنگيد و می‏گفت: من شير خدا هستم! در احد، به هنگام تهاجم دشمن، وفادار و ثابت ‏قدم از رسول خدا دفاع ميكرد و توانست ‏سى مشرك جنگجو را به هلاكت ‏برساند. ولی كينه ديرينه هند همسر ابوسفيان كه پدر و برادر خود را در جنگ بدر بدست جنگجوی حمزه بن عبدالمطلب از دست داده بود، او را واداشت كه غلام حبشی خود، «وحشى‏» را در صورت به شهادت رساندن حمزه، وعده آزادی و رهايی از بردگی دهد. و بدينگونه حين جنگ حضرت حمزه بن عبدالمطلب با زوبين غلام كه در كمين آن سردار دلاور بود، مورد نشان قرار گرفته شد و آن بزرگوار پس از عمرى جهاد در راه خدا و يارى پيامبر گرامى به ملكوت اعلى پيوست و آن سردار رشيد، شهيد شاهد بارگاه ‏الهى شد. رسول خدا (ص) در منزلت او فرمود: «سالار شهيدان در روز قيامت نزد خداوند حمزه است.‏» قبر مطهر حمزه سيد الشهدا در قبرستان احد (محل واقعه جنگ احد) در مدينه منوره واقع شده و مزار آن سردار شهيد و ديگر شهيدان احد همواره زيارتگاه عاشقان و عارفان الهى و الهام ‏بخش جهاد و شهادت به ‏مبارزان بوده است.

منبع : ايكنا