چگونه خدا را شاد کنيد؟

اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در skype
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در print

توبه


انسان داراي چنان استعدادي است که مي تواند به مقام خليفة الهي برسد. اين مقام رهزناني را که همواره به سوي اشياء گران بها تمايل نشان مي دهند، تحريک مي کند تا دست به چپاول بزنند.


سارق انسان از يک سو شيطان در کمين نشسته است، تا حقيقت انساني را به يغما ببرد و بر اين کار خود قسم نيز ياد کرده است «قالَ فَبِعِزَّتِکَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعين؛ گفت: «به عزّتت سوگند، همه آنان را گمراه خواهم کرد.»(سوره ص/82) البته جالب توجه اين است که انسان خود نيز به راهزني او کمک مي کند؛ آن هنگام که در غفلت و پيروي از کشش هاي نفس هوا خواه مي شود، نه خدا خواه. 


نبرد ظلمت و نور


اين دنيا محل کارزار تاريکي و نور است. آدمي هر هنگام که متوجه شد در لشگر تاريکي و شيطنت شمشير مي زند، بايد خود را از تحت سربازي شيطان رها، و خود را در دامان گرم الهي بيندازد و خود را تحت سرپرستي خدا قرار دهد «اللَّهُ وَلِيُّ الَّذينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّور؛ خداوند، ولى و سرپرست کسانى است که ايمان آورده‏اند آنها را از ظلمت ها، به سوى نور بيرون مى‏برد»(بقره/257)


در اين نبرد و کار زار ممکن است آدمي مدتي را در جبهه ي باطل بر ضرر خود فداکاري کند، اما هر هنگام که از اين طغيان خسته شد مي تواند به جبهه ي حق در آيد. خداوند به پيامبر گراميش واجب کرده به افرادي که در جبهه ي دشمن مدتي را به ضرر خويش کار کرده اند، اعلام کند براي آنها براي ورود به لشگر حق راه باز است بگو: «اى بندگان من که بر خود اسراف و ستم کرده‏ايد! از رحمت خداوند نوميد نشويد که خدا همه گناهان را مى‏آمرزد، زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است»(زمر/53) پرسشگر گرامي اين شما و اين اعلام خداي شما به شماست؛ که هر آن چه هستيد باز آييد.


 من غريبم از بيابان آمدم                بر اميد لطف سلطان آمدم‏


بوى لطف او بيابانها گرفت            ذره‏هاى ريگ هم جانها گرفت‏


تا بدين جا بهر دينار آمدم               چون رسيدم مست ديدار آمدم‏


بهر نان شخصى سوى نانوا دويد      داد جان چون حسن نانوا را بديد


خداوند به قدري بندگانش را دوست دارد که منتظر بازگشت آنها به سوي خويش است «يَا عِيسَى کَمْ أُجْمِلُ النَّظَرَ وَ أُحْسِنُ الطَّلَبَ وَ الْقَوْمُ فِي غَفْلَةٍ لَا يَرْجِعُون؛ اى عيسى تا چند خوشبين باشم و خوشجو و اين مردم در غفلت بسر برند و به سوي من باز نمي گردند»


به راستي مي شود خدا از کسي دعوت کند و اعلام کند که از من نااميد نشويد و توبه کنيد، اما توبه ي افراد را نپذيرد؟!! برخي از اين آيات و روايات که ما را دعوت به توبه کرده و اميد را دل انسان روشن مي کند را بيان مي کنيم:


«اى کسانى که ايمان آورده‏ايد بسوى خدا توبه کنيد، توبه‏اى خالص اميد است (با اين کار) پروردگارتان گناهانتان را ببخشد و شما را در باغهايى از بهشت که نهرها از زير درختانش جارى است وارد کند» (تحريم/8). در اين آيه نه تنها بخشش گناهان مطرح شده، بلکه صحبت از بهشتي شدن و داخل در رحمت خدا شدن درميان است.


در آيه ي ديگر بحث محبت خدا نسبت به گناه کاران است «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرينَ؛ خداوند، توبه‏کنندگان را دوست دارد، و پاکان را (نيز) دوست دارد»(بقره/222) اين روايت مقدار دوست داشتن و شادي خدا را نسبت به بندگان گناه کار به خوبي نشان مي دهد. پيامبر خدا – صلي الله عليه و آله و سلم- مي فرمايد: «هر آينه شادي خداوند از توبه بنده خود بيشتر است تا شادي نازايي که بچّه مي آورد و گم کرده اي که گمشده خود را مي يابد و تشنه اي که به آب مي رسد».( ميزان الحکمه/ج 2/ ص120).) 


دست

خداوند به قدري بندگانش را دوست دارد که منتظر بازگشت آنها به سوي خويش است «يَا عِيسَى کَمْ أُجْمِلُ النَّظَرَ وَ أُحْسِنُ الطَّلَبَ وَ الْقَوْمُ فِي غَفْلَةٍ لَا يَرْجِعُون؛ اى عيسى تا چند خوشبين باشم و خوشجو و اين مردم در غفلت بسر برند و به سوي من باز نمي گردند»(امالى شيخ صدوق/ ص 517)


اين حديث بسيار جان کاه است که خدا حتي منتظر بازگشت بندگان گنه کارش است و به آنها توجه دارد، اما آنها توبه نمي کنند و بر نمي گردند.


بنده ي خطا کار مي تواند با توبه رحمت الهي راه که نمي توان حد آن را فهم کرد را متوجه ي خود مي کند. امام علي – عليه السلام- مي فرمايد: «توبه، رحمت را فرود مي آورد.»


 


يا رب اين بخشش نه حد کار ماست    لطف تو لطف خفى را خود سزاست‏


دست گير از دست ما ، ما را بخر          پرده را بردار و پرده‏ى ما مدر


 پس کافي است توبه کنيد و به بدي ها پشت کنيد و به خوبي ها روي آوريد آنوقت خواهيد ديد که خدا چه قدر مهربان و دوست دار بندگانش است «وَ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي رَحيمٌ وَدُودٌ؛ از پروردگار خود، آمرزش بطلبيد و به سوى او بازگرديد که پروردگارم مهربان و دوستدار (بندگان توبه‏کار) است!»(هود/90)


آيا اين آيات و روايان کافي و وافي نيست براي اين که نشان دهد خدا شما را مي خواهد؟! آيا ذکر اين مطالب نشان نمي دهد که اکنون در رحمت و بخشايش خدا غوطه ور هستيم؟!! چه توجهي از آن بالاتر که او ما را اکنون دوست دارد و منتظر بازگشت ما است؟ !!!


بخش قرآن تبيان


منبع : وبلاگ سيد مصطفي علم خواه

بازدیدها: 8

کانال موسسه قرآن و نهج البلاغه را درشبکه های اجتماعی دنبال کنید.

برای ورود به مدرسه کلیک کنید

مدرسه هنر تلاوت